رشد اعتبار خصوصی و توجه نهاد ناظر به ساختارهای تأمین مالی
اعتبار خصوصی به وام‌ها و ابزارهای بدهی‌ای گفته می‌شود که خارج از بازارهای عمومی و معمولاً از طریق توافق مستقیم میان وام‌دهنده و وام‌گیرنده شکل می‌گیرند. این بازار برای شرکت‌های بیمه عمر جذاب است؛ زیرا می‌تواند بازده بیشتری نسبت به برخی اوراق بدهی عمومی فراهم کند و امکان متنوع‌سازی سبد سرمایه‌گذاری را افزایش دهد. با این حال، نقدشوندگی کمتر، محدودیت اطلاعات عمومی و دشواری ارزش‌گذاری دارایی‌ها از جمله عواملی هستند که ارزیابی ریسک این سرمایه‌گذاری‌ها را پیچیده‌تر می‌کنند.
یکی از ابزارهای مورد استفاده بیمه‌گران، ساختاری با عنوان Rated Note Feeder (RNF) است که می‌توان آن را «ساختار واسط سرمایه‌گذاری مبتنی بر اوراق بدهی دارای رتبه اعتباری» نامید. در این ساختار، یک نهاد واسطه از طریق انتشار اوراق بدهی منابع مالی جذب می‌کند و آن‌ها را در یک صندوق اعتبار خصوصی سرمایه‌گذاری می‌کند. اوراق منتشرشده ممکن است در سطوح مختلفی از اولویت بازپرداخت قرار داشته باشند و بخشی از ساختار نیز به سرمایه سهامی اختصاص یابد. بیمه‌گر با خرید این اوراق، به‌جای سرمایه‌گذاری مستقیم در صندوق، به‌طور غیرمستقیم در معرض عملکرد دارایی‌های آن قرار می‌گیرد. با این حال، رتبه اعتباری اوراق منتشرشده لزوماً نشان‌دهنده کیفیت اعتباری تمام دارایی‌های صندوق نیست؛ زیرا این رتبه علاوه بر کیفیت دارایی‌های پایه، به ساختار سرمایه و اولویت بازپرداخت اوراق نیز بستگی دارد.
بر اساس گزارش انجمن ملی نهادهای ناظر بر بیمه آمریکا (NAIC)، مجموع سرمایه‌گذاری بیمه‌گران آمریکایی در گروه‌های تعریف‌شده اعتبار خصوصی در پایان سال ۲۰۲۵ حدود ۱٫۲۱ تریلیون دلار بوده است؛ رقمی معادل حدود ۱۳ درصد دارایی‌های نقد و سرمایه‌گذاری‌شده آن‌ها. از این میزان، سرمایه‌گذاری در سه گروه مورد توجه ویژه نهاد ناظر، شامل اوراق بدهی با رتبه اعتباری خصوصی، شرکت‌های توسعه کسب‌وکار و صندوق‌های اعتبار خصوصی، حدود ۵۴۴ میلیارد دلار برآورد شده است. این رقم به سه گروه مشخص مربوط است و نباید آن را معادل کل سرمایه‌گذاری بیمه‌گران در اعتبار خصوصی یا سرمایه‌گذاری از طریق ساختار RNF دانست.
در بخش دیگری از گزارش مودیز که Insurance Business به آن استناد کرده، سهم تخصیص شرکت‌های بیمه عمر رتبه‌بندی‌شده به تأمین مالی صندوق‌ها از ۱٫۳ درصد دارایی‌های نقد و سرمایه‌گذاری‌شده در سال ۲۰۲۴ به ۱٫۹ درصد در سال ۲۰۲۵ افزایش یافته است. این تغییر از رشد این نوع تأمین مالی در نمونه بررسی‌شده حکایت دارد؛ با این حال، به‌تنهایی میزان رشد کل بازار اعتبار خصوصی یا سهم دقیق ساختارهای RNF را مشخص نمی‌کند.
تحلیل اقتصادی
مزیت اعتبار خصوصی برای بیمه‌گران، امکان دستیابی به بازده بالاتر و متنوع‌سازی سبد دارایی‌هاست. با این حال، ارزیابی این سرمایه‌گذاری‌ها صرفاً بر اساس بازده یا رتبه اعتباری اوراق کافی نیست. کیفیت اعتباری وام‌های پایه، تمرکز سرمایه‌گذاری در بخش‌های خاص، شیوه ارزش‌گذاری دارایی‌های غیرقابل معامله و میزان شفافیت اطلاعات، همگی بر ریسک نهایی سرمایه‌گذاری اثر می‌گذارند. در ساختارهای واسطه‌ای نیز رتبه اعتباری اوراق منتشرشده باید از کیفیت اعتباری تک‌تک دارایی‌های صندوق تفکیک شود.
یکی از چالش‌های این بازار، دشواری ارزیابی مستقل دارایی‌های پایه است. اگر ارزش دارایی‌های غیرقابل معامله بیش از مقدار واقع‌بینانه برآورد شود، تصویر نادرستی از کیفیت سبد سرمایه‌گذاری و میزان تحمل زیان آن ایجاد خواهد شد. از سوی دیگر، نقدشوندگی پایین این دارایی‌ها می‌تواند در شرایط نامساعد بازار، مدیریت منابع و ایفای تعهدات بیمه‌گران را دشوارتر کند. البته این خطرها به معنای نامناسب بودن همه سرمایه‌گذاری‌های اعتبار خصوصی نیست و میزان ریسک به کیفیت دارایی‌ها، شرایط قرارداد و نحوه مدیریت سرمایه‌گذاری بستگی دارد.
انجمن ملی نهادهای ناظر بر بیمه آمریکا (NAIC) در حال بررسی نحوه طبقه‌بندی و گزارش‌دهی برخی سرمایه‌گذاری‌های مرتبط با اعتبار خصوصی است. نتیجه این بررسی می‌تواند بر نحوه ارزیابی ریسک این دارایی‌ها و محاسبه سرمایه نظارتی موردنیاز شرکت‌های بیمه اثر بگذارد. در صورت تغییر مقررات، ممکن است جذابیت برخی ساختارهای تأمین مالی برای بیمه‌گران و در پی آن، میزان تقاضای آن‌ها برای سرمایه‌گذاری در بازار اعتبار خصوصی تغییر کند. با این حال، این بررسی به‌خودی‌خود به معنای ممنوعیت این ابزارها یا وجود بحران در صنعت بیمه نیست.
منابع اصلی: Insurance Business ، National Association of Insurance Commissioners (NAIC)
تنظیم و تحلیل: ریسک۲۴ - محدثه فضل اله زاده
